می گن خداکسانی که دوسشون داره رو بیشتر امتحان می کنه

می گن خدا مشکلات بیشتری رو جلوی آدمهای که قوی هستن می ذاره

می گن خدا به قلب آدمهایی که پاک هستن وبه فرمانش عمل می کنند وگناه کم می کنند بیشتر رنج و درد میده

اما نمی دونم چرا اینقدر منو امتحان می کنه

چرا اینقدر به دل من رنج و عذاب میده

آخه آخه من که پاک آخه من که بنده خوبی نبودم

آخه من که اینهمه گناه کردم چرا پس اینهمه منو امتحان می کنی

آخه چرا با من

اینهمه آدم خوب تو این دنیا وجود داره چرا سراغ اونا نمی ری

اینهمه آدمه بد وجود داره چرا حال اونا رو نمی پرسه

آخه من کسی نیستم

قوی نیستم تحمل این همه درد و عذاب و فشاره روحی رو ندارم

به کی بگم دارم خورد می شم به کی بگم تحملم تموم شده

آخه چرا من ای خدااااااااااااااااا

من که کسی نیستم

آره آره باشه باشه قبول اصلا من همه ای اینا هستم من قوی هستم و ..

ولی پس کی پاداش می دی کی آرامش بهم می دی کی اینهمه امتحان و درد و رنج تموم میشه کی رها و آزادم میکنی کی عاشق واقعیم میکنی

کی بگو بگو کی کی

نویسنده خودم 

مرد غزل خون شب زده ام ‚ حنجره ام اسیره
 حرف از قدیمای قصه نزن ‚ دیه خیلی دیره
همیشگی من !‌ ستاره ی روشن
تو این كوچه امشب تو با من بمون
صدای قدیمی !‌ همیشه صمیمی
 تو این كوچه امش تو با من بخون
پهلوون قصه های موندگار
 توی این كوچه من رو تنها نذار
 بیا تا مثل قدیم ‚ با ترانه ها بریم
 تو سكوت كوچه ها دوباره دم بگیریم
بیا كه دلم برات تنگه هنوز
تشنه ی صدای آهنگه هنوز
ای همیشه موندنی
 ای همیشه خوندنی
مرد مرد قصه ها
ای صدای بی صدا
دلت از بغض كدوم غصه شكست ؟
 كه شب كوچه نشین چشمات رو بست
 تو همیشه سرفرازی
غم این ترانه سازی
همیشه از تو می خونه این صدا
 تو سكوت كوچه باغ قصه ها
قصه ی مرد بزرگی كه سرش
خم نشد پیش هجوم غصه ها

دلم می خواد بارون بیاد شیشه ی شب رو پاك كنه
دیو سیاه غصه رو تو قطره هایش هلاك كنه
دلم می خواد بارون بیاد ‚ ناودون رو نو نوار كنه
 كلاغ پیر خونه رو چلچله ی بهار كنه
دلم می خواد بارون بیاد تا تو رو همراهش بیاره
 دستای نازنینت رو تو دستای من بذاره
وقتی بارون می زنه دلم می خواد چتر تو واشه
 این كوچه بازم پر از صدای پای ما شه
وقتی بارون می زنه دلم می خواد كه سرپناهم
سقف آبی روسری خیس تو باشه
دلم میخواد با همدگیه برگای باغ رو بشماریم
 تو دل هر خط خبر چهل كلاغ رو بشماریم
دلم می خواد كه خطای صورت آینه كم بشه
سر زدن ترانه ها دوباره دم به دم بشه
دلم نمی خواد پل ما نامه ی پنهونی بشه
 می خوام هوای كوچه مون دوباره بارونی بشه
وقتی بارون می زنه دلم میخواد چتر تو واشه
این كوچه بازم پر از صدای پای ما شه
 وقتی بارون می زنه دلم می خواد كه سرپناهم
 سقف آبی روسری خیس تو باشه

این متن به مناسبت ۲۰ سال تولد خودمه امیدوارم خوشتون بیاد موفق باشین

.....تولدم را با خون جشن خواهم گرفت،
ودر باران مرثیه خوان،
غزل شبانه ی خود را گلگون خواهم كرد،
ودر فصل تیر باران، با آخرین لبخند ،
ترانه ی طلوع را ،
شعر بی نام ، شعر تولد ، شعر آغاز،
شعر های خاكی و مردمی،
وآواز های بومی پسرك شرقی را خواهم خواند ،
دوستان بیایید ،
بیایید كه از تولدم خواهم گفت ،
واز عزایی كه در جشن این تولد گرفته ام....
از فصل پیوستن ،
واز حماسه ای كه با نه آغاز شد..........

باز هم، آمدی تو بر سر راهم

آی عشق می کنی دوباره گمراهم

دردا ، من جوانی را به سر کردم

تنها ، از دیار خود سفر کردم

دیریست قبل من از عاشقی سیر است

خسته از صدای زنجیر است

خسته از صدای زنجیر است

دریا ،اولین عشق مرا بردی

دنیا ، دم به دم مرا تو آزردی

دریا ، سرنوشتم را به یاد آور

دنیا ،سرگذشتم را مکن باور

من غریبی قصه پردازم

چون غریقی غرق در رازم

گم شدم در غربت دریا ، بی نشان و بی هم اوازم

میروم شب ها به ساحل ها

تا بیابم خلوت دل را

روی موج خسته ی دریا

می نویسم اوج غم ها را

دریا ،اولین عشق مرا بردی

دنیا ، دم به دم مرا تو آزردی

دریا ، سرنوشتم را به یاد آور

دنیا ،سرگذشتم را مکن باور